نمی دونم این مذهب رو کی از کجاش در اورد که اینطوری پدرمارو داره در می یاره..............

آدمها مجبور میشوند که به هم اعتماد کنند و بعد از اینکه اعتماد کردند احساس پشیمانی کنند........

آدمها مجبور میشوند که به هم دروغ بگویند ،پشت سر هم ، سلسله وار و بدون هیچ تردیدی  وترسی .....ترس از اینکه وقتی رسوا شوند همه ی شخصیت و احترام و ارزش آنها زیر سئوال خواهد رفت.........

آدمها مجبور می شوند که گناه کنند ،گناهی که با هیچ توبه ای قابل بخشش نیست.........

آدمها مجبور میشوند که واقعیات زندگیشون رو از یکدیگر پنهان کنند و برای به دست آوردن چند ساعتی لذت همه ی شرف و انسانیت خود را زیر پا بگذارند.......

آدمها مجبور میشوند که به هم ظلم کنند،ظلمی که حتی در حق بدترین و ظالمترین آدم دنیا هم حاضر نیستی ،بکنی........

آدمها مجبور میشوند به چیزی که نیستند ،تظاهر کنند،تا شاید در آن لحظه به چیزی که می خواهند برسند،غافل از اینکه زندگی ارزشش خیلی بالاتر از یک لحظه است........

آدمها مجبور میشوند که فراموش کنندبرخلاف میل باطنیشون،رویاهایی رو ،خاطراتی رو که  هیچگاه از قلبشون محو نخواهد شد......

آدمها مجبور میشوند .......

نه عشقش معلومه نه نفرتش!

نه گناهش معلومه نه نجابتش!

نه خوشحالیش معلومه نه غمش!

نه مهربونیش معلومه نه نامهربونیش!

نه راستگوییش معلومه نه دروغگوییش!

نه خوابش معلومه نه خوراکش!

بعضی وقتا کاملا خوشبخته و گاهی اوقات واقعا بدبخته......خودشم نمی دونه چه مرگشه.....خدایی ،خدایا آخه این چی بود آفریدی؟؟؟؟!!!!

کاشکی یه ذره گلی رو که منو باهاش درست کرده سفت تر و سخت تر و سنگ تر  انتخاب میکرد ........

حالم از این همه احساسات به هم می خوره! 

از خودم بدم می یاد.....احساس یه جور عشق و نفرت با هم افتاده به جونم............

کاشکی زمان زودتر بگذره......دیروز تو جاده چالوس آرزو کردم که بریم ته دره.................

این روزها حال و هوای خوبی ندارم....انگار که همه ی غم و غصه های عالم اومده سراغم.........

قسم خورده بودم که دیگه هیچ وقت ................................

هر آغازی یه پایانی داره و هر شروعی یک انتها...............همیشه هم همه ی پایانها و انتها ها بد نیستند ها!

بعضی وقتا دلم تنگ میشه.....برای لحظه ها .....لحظه هایی که شاید فقط یه بار تو زندگی آدم وجود داشته باشه واتفاق بیفته.....لحظه هایی که هر زمان بهشون فکر میکنی احساس عجیبی بهت دست میده....احساسی که حتی نمیتونی بیانش کنی........ احساسی که  فقط برای خودته....تو وجودته ....و دست هیچ بنی ،بشری به اون نمیرسه......واین یعنی زندگی.......

زندگی که با همه ی بدی ها وخوبیهاش من دوسش دارم ......

سروصداهای شبونه منوازخونه میکشوند بیرون.......چه همهمه ای چه ولوله ای......همه خوشحالن........ همه..........

چرا همش تو گوش ما از بچگی گفتن که اگه خوشی کنیم بعدش حتما یه غم و غصه ای می یاد سراغمون؟؟؟؟؟چرا؟؟؟؟!!! آخه چرا؟؟؟؟؟!!!

چه کسی می خواهد

من وتو مانشویم

خانه اش ویران باد!

من اگر ما نشوم ،تنهایم

تو اگر ما نشوی،

             ـ خویشتنی

ازکجا که من و تو

شور یکپارچگی را در شرق

باز برپا نکنیم

ازکجاکه من وتو

مشت رسوایان را وا نکنیم.

من اگر برخیزم

تو اگر برخیزی

همه برمیخیزند

من اگر بنشینم

تو اگر بنشینی

چه کسی برخیزد؟

چه کسی با دشمن بستیزد؟

چه کسی

پنجه در پنجه هر دشمن دون

                                   - آویزد

.

.

.

تو مپندار که خاموشی من،

هست برهان فراموشی من.

من اگر برخیزم

تو اگر برخیزی

همه برمی خیزند.

                                              ( حمید مصدق)