تو به من خندیدی

ونمی دانستی

من به چه دلهره از باغچه ی همسایه

سیب را دزدیدم

باغبان از پی من تند دوید

سیب را دست تو دید

غضب آلوده به من کرد نگاه

سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

وتو رفتی وهنوز،

سالها هست که در گوش من آرام،

                                            آرام

رفتن گام تو تکرار کنان ،

می دهد آزارم

ومن اندیشه کنان

غرق این پندارم

که چرا ،

                    - خانه ی کوچک ما

                                                سیب نداشت.